Archiwum kategorii ‘Kolory’

Jaki poziom jest najwyższy? Koralowy?

Autor: Adam Dębowski, 15 kwietnia, 2010, Brak komentarzy

Teoria Dr Gravesa i Spiral Dynamics są procesami otwartymi. Nie ma żadnego końcowego stanu, czy szczytu spirali, żadnego etapu kompletności, bądź perfekcji ludzkiej natury. Turkus jest obecnym progiem danych w oparciu o Gravesa, więc koralowy jest po prostu ostatnim kolorem wybranym z palety farb i otwarty na wszystkie rodzaje wyobrażalnych interpretacji.

Nie jest to spirala w kierunku duchowego objawienia i istoty transcendentnej, jak niektórzy mogliby sobie życzyć. Spirala otwiera się i rozszerza; nie skupia się na szczycie, czy zupełnie kończy. „Przyszłość” z każdego poziomu jest kolejna w sekwencji; każda jest coraz bardziej ekspansywna, ponieważ dodaje coś do tych, które nadeszły wcześniej. Przyszłością spirali jest przejście do coraz większej liczby systemów w repertuarze natury ludzkiej. O ile nie zrobimy czegoś wyjątkowo głupiego, bądź nie wystąpi jakiś kosmiczny wypadek, proces ten będzie trwał przez bardzo, bardzo długi czas.
Życie w powodzeniu na każdym poziomie tworzy nowe problemy egzystencjalne i energię, aby szukać nowego systemu. Pary liter Gravesa zawierają pierwszą warstwę AN przez FS; druga warstwa cudzysłowów A’-N’ przez F’-S’; trzecia warstwa podwójnych cudzysłowów (A”-N”, itd.) i tak dalej.
W języku kolorów Spiral Dynamics występuje barwa żółta, po czym jeszcze bardziej popularny kolor turkusowy, koralowy, być może cyranka (stal), śliwka, oberżyna i całe spektrum innych. (Pamiętaj, że użycie par liter jest znacznie ważniejsze od kolorów przy opisywaniu niuansów teorii, gdy siły podwójnej spirali I oraz podwójnej spirali II Gravesa ze sobą współdziałają.) Powtarzający się wzór 6 na 6 był hipotezą; nie dającym się udowodnić faktem. Wierzymy, że język „warstw” stał się zbytnio rozdęty i zniekształcony i teraz go raczej omijamy.

Autor: dr Don Beck
Tłumaczenie: Adam Dębowski,założyciel Instytutu NLP Coaching

Czy istnieje linia czasu dla wyłaniania się systemów?

Autor: Adam Dębowski, 12 kwietnia, 2010, Brak komentarzy

Model Spiral Dynamics nie jest chronologiczny, czy oparty na wieku. Innymi słowy, jeden poziom nie pojawia się w wieku lat dwóch, potem trzech, inny w wieku siedmiu lat, kolejny w wieku lat osiemnastu i coś jeszcze innego w wieku lat 25 lub 45 lub 95. Dr Graves zawsze skłaniał się ku Piagetowi i teoretykom rozwoju dziecięcego, aby zrozumieć, które cechy osobowości rodzą się wcześnie i mogą być powiązane z etapami rozwoju u dzieci. Jego zainteresowanie było ukierunkowane na „dojrzałe” istoty ludzkie, choć wczesne formy tych systemów z pewnością ukazują rozwój dzieci i wiele zasad ma tutaj zastosowanie.

Spiral Dynamics jest modelem dojrzałej osobowości dorosłego w działaniu, dążącym do analizy różnic w ludziach po przejściu przez hormonalne i rozwojowe etapy niemowlęctwa, dzieciństwa i dojrzewania. Choć istnieje pewna sekwencja – i niektórzy teoretycy utrzymują fazy – w życiu dorosłym, linia czasu Gravesa jest dosyć płynna. Systemy wzrastają i upadają w miarę jak ludzie dostosowują się na nowo do zmieniających się warunków życiowych i zmian neurologicznych. To ta elastyczność – interakcja między warunkami życiowymi i środkami radzenia sobie dla produkowania systemów radzenia sobie – dzieli punkt widzenia Dr Gravesa. Stąd dwoje ludzi w wieku lat 19 i 90 mogą mieć te same systemy radzenia sobie; bądź inna para ludzi w wieku lat 32 może różnić się diametralnie w swoim sposobie myślenia.
Dr Graves grał z historyczną sekwencją w obliczu pojawienia się systemów, gdy nabrały one znaczenia jako wiodący próg gatunku Homo sapiens. Część z tego zostało pożyczone z prac Johna Calhouna, Abrahama Maslowa, Lewisa Mumforda, Geralda Hearda i innych, którzy próbowali badać powstanie ludzkości. Wielu ludzi cytuje przerwy (intervals) omawiane przez Gravesa, choć traktował je bardziej jako metaforę i ciekawostkę niż poważny aspekt swojej teorii. Na grafice odnalezionej w jego zapiskach znajdują się przybliżone okresy dla powstawania systemów na przestrzeni historii i wygląda to następująco: AN>100,000 lat temu, BO 40,000; CP 10,000; DQ 4000; ER 1400; FS 80; A’-N’ 30 lat temu (1980 rok). Dr Graves czuł, że B’-O’ zaczynał się w jego czasach pojawiać.
Zauważ wyraźne przyspieszenie zmiany w tych liczbach. Zakręt czasu, jeśli zaplanowany, wzrasta stromo po ER. Następnie pojawia pytanie, czy będzie nadal przyspieszał w kierunku idealnego stanu i zakończy w celu społeczności duchowo-religijnej lub znów wyrówna się, aby rozpocząć powolny wzrost w kolejnym sposobie, spojrzenie bardziej spójne z teorią Gravesa. Utrzymując pogląd, że natura ludzka jest otwartym procesem (aż do ewolucyjnych granic organizmu), Graves wniósł hipotezę, że mogłoby się to wyrównać z A’-N’. Jako korelacja A-N, czas wymagany dla rozwiązania tak poważnych problemów przetrwania życia na ziemi oraz złożoności przedstawione przez poprzednią koegzystencję sześciu systemów, które również potrzebują czasu na uporanie się z nimi. Stąd przewidział odpowiednio dłuższe znaczenie dla A’-N’, nieco krótsze dla B’-O’, itd. Czy tak właśnie jest, czy nie, należy to jeszcze odkryć. Jest jasne, że dwadzieścia pięć lat później wciąż mamy do czynienia ze skandalami politycznymi, ludobójstwami, agresywnymi wojnami i terroryzmem, nie wspominając zmian klimatycznych, przesunięć w polu magnetycznym ziemi i niezrównoważonym środowisku, jeśli nadal będziemy tak postępować. Pomimo wielu słów i podejmowanych wysiłków niewiele się od czasów Dr Gravesa zmieniło.

Autor: dr Don Beck
Tłumaczenie: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

Czy ten model jest hierarchiczny?

Autor: Adam Dębowski, 10 kwietnia, 2010, Brak komentarzy

Tak, w wielu wymiarach. W teorię wbudowane są pojęcia ruchu, ekspansji i wzrostu w przestrzeni pojęciowej. Każdy nowy system jest podciągany pod te, które przyszły wcześniej, niosąc dalej elementy z przeszłości i przyjmując nową twarz i umysł. Stąd owa forma rosnącej, ekspansywnej spirali. Jednakże nie jest to hierarchia w pojęciu inteligencji, temperamentu, czy wielu innych wymiarów, które przychodzą i odchodzą na przestrzeni całej spirali. Ludzie nie stają się mniej lub bardziej skromni, mądrzy, czy wartościowi, gdy się wzdłuż niej przesuwają; różne inteligencje stają się ważne, po czym przestają takie być. „W górę” nie jest niezmiennie lepsze, a „w dół” nie jest niezmiennie gorsze; pytanie polega na tym, jaki rodzaj myślenia jest spójny z obecnymi rzeczywistościami i co tworzy życiową satysfakcję/spełnienie.

To powiedziawszy, przebudzenie każdego nowego systemu otwiera możliwość włączenia większej liczby elementów, ale tego nie gwarantuje. Każdy buduje na tym, co przyszło wcześniej, po czym dodaje nowy zestaw priorytetów i przesunięcie w punkcie widzenia. Choć Graves często mówił o wertykalnej kierunkowości – „w górę” do „wyższych” poziomów – nie ma powodu, dla którego model nie mógłby łatwo pójść na boki, w dół lub warstwę od środka, jak cebula. Preferencja wertykalności jest raczej inklinacją kulturową („niebiosa w górze”) niż składnikiem teoretycznym.
Nie jest to worek z marmurami o różnych kolorach, który mógłby zostać ułożony według wzrostu i chcąc nie chcąc podrzucany wokół. Metafora torby z marmurami jest nieodpowiednia, ponieważ w wyłaniającym się procesie istnieje sekwencja. Zbytnim uproszczeniem jest patrzenie na poziomy Gravesa, szczególnie jeśli przedstawiane są jako vMemes, jako oddzielne cząstki, które mogą zostać połączone indywidualnie, zamiast jako połączone elementy całości, z której tworzy się osobowość. Oto pułapka typologii. Bardziej trafny obraz wymaga zmiany – nowe marmury wyrastają ze starych i cała grupa obraca się tak jak wierzchołek, w ten sposób że wszystkie kolory zaczynają formować zachodzący na siebie wzór, gdy marmury stają się niewyraźnymi częściami całości. Wierzchołek staje się oczywiście spiralą.

Autor: dr Don Beck
Tłumaczenie: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

Dlaczego występuje tylko osiem systemów, czy kolorów?

Autor: Adam Dębowski, 9 kwietnia, 2010, Brak komentarzy

Nie istnieje jedynie osiem systemów. Model Dr Gravesa jest otwartą teorią z nieograniczoną liczbą możliwych systemów. Jego oryginalne badania wybrały osiem węzłowych stanów i są one jak szczyty nachodzących na siebie zakrętów, przedstawianych przez kod ośmiu kolorów.

Jednak pomiędzy tymi archetypowymi stanami węzłowymi występują pary wchodzących i wychodzących podstanów, w których umiejscowiona jest większość energii życiowej. Przeoczenie tego jest pułapką korzystania z kodu ośmiu kolorów, czego osoby dobrze w tej teorii wyszkolone unikają. W zasadzie istnieje obecnie co najmniej 21 oddzielnych etapów w wyłaniającym się, cyklicznym modelu Gravesa (wchodzące, węzłowe i wychodzące). Przez wiele lat wystarczało siedem poziomów dla wprowadzenia teorii. Gdy Graves znalazł na to ograniczony dowód, jego dane były znikome i B’-O’/8/Turkusowy został włączony dopiero niedawno, choć długo się o nim wcześniej mówiło. Ósmy zdaje się teraz wyłaniać, choć trzeba jeszcze przeprowadzić rzetelne badania nad jego naturą i większość tego, co się teraz mówi, jest jedynie zgadywaniem, ponieważ teoretycznie ósmy poziom musi wyłonić się z sukcesu i problemów wykreowanych przez poziom siódmy. Wciąż zmagamy się z szóstym, znacznie mniej rozpowszechnioną obecnością A’N’.
Jeżeli teoria się utrzyma, wówczas dziewiąty, dziesiąty, jedenasty i wiele innych poziomów psychologicznej egzystencji znajduje się przed nami w repertuarze natury ludzkiej. Naszym zdaniem jakiekolwiek próby opisania ich na tym etapie są czystym domysłem i często w ekstrapolacji od religii DQ, samowzmocnienia i rozciągniętego indywidualizmu ER oraz neo-duchowości FS. Konieczne problemy egzystencjalne potrzebne dla aktywowania bardziej złożonych systemów umysłu/mózgu nie uwidoczniły się z wystarczającą jasnością, czy pilnością, a wysiłki zmierzające do włączenia hierarchii filozoficznej i metafizycznej do perspektywy Gravesa nie trafiają w ideę poziomów psychologicznej teorii egzystencji.

Autor: dr Don Beck
Tłumaczenie: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

Czym więc są kolory spiral?

Autor: Adam Dębowski, 4 lutego, 2010, Brak komentarzy

Kolory symbolizują stany „węzłowe” – hipotetyczne szczyty na serii nakładających się na siebie, podobnych falom zakrętów. Pomiędzy szczytami istnieją podsystemy, gdzie myślenie reprezentowane przez przylegające do siebie kolory miesza się ze sobą. (W oryginalnym języku Gravesa dokonuje się to z parami liter, znajdującymi się powyżej i poniżej.) Możesz myśleć o nich jako o strumieniu świateł. Każde ze świateł znajduje się na oddzielnym przełączniku. Rozjaśniają się i gasną w miarę, jak zmieniają się okoliczności. Czasem przesunięcie następuje na skutek świadomego wyboru, jednak częściej nie.

Cykliczny aspekt teorii Gravesa/Spiral Dynamics jest również opisany przy pomocy kolorów. Mogłeś zauważyć dwie rodziny kolorów – ciepłe i zimne – naprzemiennie (powyżej). Grupa ciepła (beżowy, czerwony, pomarańczowy, żółty, itd.) opisuje wewnętrzne, skupione na „ja” miejsce kontroli oraz sposób życia skoncentrowany na samo ekspresji i zdolności zmienienia się i władzy nad światem zewnętrznym. Zazwyczaj są one zorientowane na zmianę. Różne poziomy są zróżnicowane przez to, jak dokonuje się owo wyrażenie siebie oraz przez podstawę innych systemów, na których się opiera.

Grupa zimna (fioletowy, niebieski, zielony, turkusowy, itd.) opisuje miejsce kontroli zorientowane na „my” oraz sposób życia skoncentrowany na samo-poświęceniu się i zdolności stabilizacji i odnalezienia pokoju w świecie wewnętrznym. Zazwyczaj są zorientowane na stabilizację i podkreślają uwagę na zewnętrzne kotwice i władze. One również są zróżnicowane w swoich formach kolektywizmu i w systemach samo-ekspresji, które są w nie włączone.

Spirala przenosi się między serią biegunów indywidualistycznego „ja” i kolektywnego „my”, obracając się między zimnymi, przeczącymi sobie systemami grupowymi, a systemami ciepłymi, indywidualistycznymi, samo-ekspresyjnymi. Jako ludzie, większość z nas jest mieszanką obydwu systemów, często żyjąc w fazach przejścia, a czasem osiadając zdecydowanie z jedną z rodzin kolorów, bądź drugą. Organizacje są także mieszankami, choć ich kultury często przyjmują ton „zimny” lub „ciepły”. Te szerokie huśtawki między indywidualizmem, a kolektywizmem i z powrotem są także czymś wartym odnotowania, gdyż społeczeństwa przesuwają się w czasie i kultury dopasowują się do zmian w warunkach życiowych w świecie wokół nich.

Autor: dr Don Beck
Tłumaczenie: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

Widzenie systemów w kolorach

Autor: Adam Dębowski, 3 lutego, 2010, Brak komentarzy

W Spiral Dynamics korzystamy z kolorów – beżowy, fioletowy, czerwony, niebieski, pomarańczowy, zielony, żółty i turkusowy (koralowy będzie następny) – dla przedstawienia następujących kombinacji liter – AN, BO, CP, DQ, ER, FS, GT, HU, IV. Te kolory są metaforą i symbolicznym kodem dla ułatwienia rozmowy, gdyż zrywają z otwartą hierarchią – trudno jest powiedzieć, czy zielony, bądź niebieski jest lepszy. Celowo nie odnoszą się do czakr, czy innych schematów barw. W zasadzie, te kolory zostały wprowadzone tylko jako graficzny element, aby uczynić materiały szkoleniowe bardziej atrakcyjnymi. Niektóre osoby, które są usatysfakcjonowane prostymi interpretacjami, używają ich jako podstawowych deskryptorów. Sam Dr Graves używał tych par liter niemal wyłącznie dla opisania różnych systemów, choć czasem używał również liczb.

Możesz myśleć o kolorach, że przedstawiają to, czego ludzie w każdym ze światów poszukują w życiu, w miarę jak systemy wzrastają z tych, które nadeszły wcześniej.

Beżowy (AN) przetrwanie, biogenny, potrzebuje satysfakcji/zaspokojenia, reprodukcji, zaspokojenia instynktownych pragnień
Fioletowy (BO) łagodna przestrzeń duchowa; szacunek dla przodków; ochrona przed zranieniem; więzi rodzinne
Czerwony (CP) siła/władza/działanie; okazanie stanowczości w celu dominacji nad innymi i naturą; kontrola; przyjemność sensoryczna
Niebieski (DQ) stabilność/porządek, posłuszeństwo, aby później zostać nagrodzonym; znaczenie; cel; pewność
Pomarańczowy (ER) możliwość/sukces; rywalizacja dla osiągnięcia celu; wpływ; autonomia
Zielony (FS) harmonia/miłość; łączenie się z innymi dla wspólnego rozwoju; uważność; przynależenie
Żółty (GT) niezależność/wartość samego siebie; dopasowanie do systemu życia; wiedza; dobre pytania
Turkusowy (HU) globalna społeczność/siła życiowa, przetrwanie życia na Ziemi, świadomość

Autor: dr Don Beck
Tłumaczenie: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

Kolory spiral a cele życia

Autor: Adam Dębowski, 15 grudnia, 2009, Brak komentarzy

Pozostaje pytanie: w jaki sposób je trzymają i kształtują? Co dana osoba, polegająca na takich pojemnikach, o tym myśli? W jaki sposób zawartość jest ukształtowana poprzez pojemnik, do którego została włożona i w jaki sposób zawartość wpływa na sam pojemnik?

Czego ludzie w każdym ze światów poszukują w życiu… (Cele życia „z sukcesem”)

Beżowy (A-N) przetrwanie, biogenny, potrzebuje satysfakcji/zaspokojenia, reprodukcji, zaspokojenia instynktownych pragnień, pamięć genetyczna
Fioletowy (B-O) przestrzeń duchowa; szacunek dla przodków; ochrona przed zranieniem; więzi rodzinne, szacunek dla starszych; bezpieczeństwo dla plemienia
Czerwony (C-P) siła/władza/działanie; okazanie stanowczości w celu dominacji nad innymi i naturą; kontrola; przyjemność sensoryczna; unikanie wstydu
Niebieski (D-Q) stabilność/porządek, posłuszeństwo, aby później zostać nagrodzonym; znaczenie; cel; pewność; prawda; powód, aby żyć i umrzeć
Pomarańczowy (E-R) możliwość/sukces; rywalizacja dla osiągnięcia celu; wpływ; autonomia; panowanie nad naturą; rozumienie siebie
Zielony (F-S) harmonia/miłość; łączenie się z innymi dla wspólnego rozwoju; uważność; przynależenie; duchowość i świadomość
Żółty (G-T) niezależność/wartość samego siebie; dopasowanie do zrównoważonego systemu życia; wiedza; wielkie pytania; dalekie spojrzenie
Turkusowy (H-U) globalna społeczność bez eksploatacji, zrozumienie energii życiowych, przetrwanie życia na kruchej ziemskiej planecie

Jednak nie ugrzęźnij zbytnio w tym żargonie i terminologii. Skoncentruj się na idei wyłaniających się poziomów egzystencji psychologicznej – serii nowych światów budowanych na tym, co przychodzi wcześniej i potem staje się czymś niespodziewanym i nowym. Podstawowe znaki orientacyjne są oznaczone poprzez kolory w języku SD – beżowy, fioletowy, czerwony, niebieski, pomarańczowy, zielony, żółty, turkusowy, koralowy i inne, które jeszcze nadejdą. Są to stany „węzłowe” – szczyty na serii zakrętów. Pomiędzy szczytami znajdują się podsystemy, na których łączy się myślenie reprezentowane przez sąsiadujące ze sobą kolory. (W oryginalnym języku Gravesa dokonuje się to z parami liter, zostanie to dokładniej opisane później). Można myśleć o nich jako o strumieniach światła. Każde ze świateł jest na swoim przełączniku. W miarę jak zmieniają się warunki, światło zostaje rozjaśnione, bądź przyciemnione. Czasem dzieje się tak na skutek świadomego wyboru, a często nie.

Na przykład, wielu ludzi związanych obecnie z biznesem znajduje się na przejściu pomarańczowo-zielonym, poszukując w swoim życiu powrotu do większego doświadczenia społeczności i duchowości. Dla niektórych relatywistyczny, koncentrujący się na społeczeństwie kolor zielony rozjaśnia się, gdy pomarańczowy gaśnie; inni przesunęli się do koloru niebieskiego, dla osiągnięcia tego samego poczucia celu i duchowego spełnienia. Wielu polityków w krajach rozwijających się jest w obszarze niebiesko-pomarańczowym, próbując przesunąć swoje ekonomie ze strukturalnych, centralnie kontrolowanych biurokracji/teokracji do przedsiębiorczości i wolnego rynku: wygaszenie jasnego niebieskiego w stronę większej ilości pomarańczy.

Autor: dr Don Beck
Tłumaczenie: Adam Dębowski,założyciel Instytutu NLP Coaching