Archiwum kategorii ‘Hierarchie i warstwy’

Czy ten model jest hierarchiczny?

Autor: Adam Dębowski, 10 kwietnia, 2010, Brak komentarzy

Tak, w wielu wymiarach. W teorię wbudowane są pojęcia ruchu, ekspansji i wzrostu w przestrzeni pojęciowej. Każdy nowy system jest podciągany pod te, które przyszły wcześniej, niosąc dalej elementy z przeszłości i przyjmując nową twarz i umysł. Stąd owa forma rosnącej, ekspansywnej spirali. Jednakże nie jest to hierarchia w pojęciu inteligencji, temperamentu, czy wielu innych wymiarów, które przychodzą i odchodzą na przestrzeni całej spirali. Ludzie nie stają się mniej lub bardziej skromni, mądrzy, czy wartościowi, gdy się wzdłuż niej przesuwają; różne inteligencje stają się ważne, po czym przestają takie być. „W górę” nie jest niezmiennie lepsze, a „w dół” nie jest niezmiennie gorsze; pytanie polega na tym, jaki rodzaj myślenia jest spójny z obecnymi rzeczywistościami i co tworzy życiową satysfakcję/spełnienie.

To powiedziawszy, przebudzenie każdego nowego systemu otwiera możliwość włączenia większej liczby elementów, ale tego nie gwarantuje. Każdy buduje na tym, co przyszło wcześniej, po czym dodaje nowy zestaw priorytetów i przesunięcie w punkcie widzenia. Choć Graves często mówił o wertykalnej kierunkowości – „w górę” do „wyższych” poziomów – nie ma powodu, dla którego model nie mógłby łatwo pójść na boki, w dół lub warstwę od środka, jak cebula. Preferencja wertykalności jest raczej inklinacją kulturową („niebiosa w górze”) niż składnikiem teoretycznym.
Nie jest to worek z marmurami o różnych kolorach, który mógłby zostać ułożony według wzrostu i chcąc nie chcąc podrzucany wokół. Metafora torby z marmurami jest nieodpowiednia, ponieważ w wyłaniającym się procesie istnieje sekwencja. Zbytnim uproszczeniem jest patrzenie na poziomy Gravesa, szczególnie jeśli przedstawiane są jako vMemes, jako oddzielne cząstki, które mogą zostać połączone indywidualnie, zamiast jako połączone elementy całości, z której tworzy się osobowość. Oto pułapka typologii. Bardziej trafny obraz wymaga zmiany – nowe marmury wyrastają ze starych i cała grupa obraca się tak jak wierzchołek, w ten sposób że wszystkie kolory zaczynają formować zachodzący na siebie wzór, gdy marmury stają się niewyraźnymi częściami całości. Wierzchołek staje się oczywiście spiralą.

Autor: dr Don Beck
Tłumaczenie: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

Dlaczego występuje tylko osiem systemów, czy kolorów?

Autor: Adam Dębowski, 9 kwietnia, 2010, Brak komentarzy

Nie istnieje jedynie osiem systemów. Model Dr Gravesa jest otwartą teorią z nieograniczoną liczbą możliwych systemów. Jego oryginalne badania wybrały osiem węzłowych stanów i są one jak szczyty nachodzących na siebie zakrętów, przedstawianych przez kod ośmiu kolorów.

Jednak pomiędzy tymi archetypowymi stanami węzłowymi występują pary wchodzących i wychodzących podstanów, w których umiejscowiona jest większość energii życiowej. Przeoczenie tego jest pułapką korzystania z kodu ośmiu kolorów, czego osoby dobrze w tej teorii wyszkolone unikają. W zasadzie istnieje obecnie co najmniej 21 oddzielnych etapów w wyłaniającym się, cyklicznym modelu Gravesa (wchodzące, węzłowe i wychodzące). Przez wiele lat wystarczało siedem poziomów dla wprowadzenia teorii. Gdy Graves znalazł na to ograniczony dowód, jego dane były znikome i B’-O’/8/Turkusowy został włączony dopiero niedawno, choć długo się o nim wcześniej mówiło. Ósmy zdaje się teraz wyłaniać, choć trzeba jeszcze przeprowadzić rzetelne badania nad jego naturą i większość tego, co się teraz mówi, jest jedynie zgadywaniem, ponieważ teoretycznie ósmy poziom musi wyłonić się z sukcesu i problemów wykreowanych przez poziom siódmy. Wciąż zmagamy się z szóstym, znacznie mniej rozpowszechnioną obecnością A’N’.
Jeżeli teoria się utrzyma, wówczas dziewiąty, dziesiąty, jedenasty i wiele innych poziomów psychologicznej egzystencji znajduje się przed nami w repertuarze natury ludzkiej. Naszym zdaniem jakiekolwiek próby opisania ich na tym etapie są czystym domysłem i często w ekstrapolacji od religii DQ, samowzmocnienia i rozciągniętego indywidualizmu ER oraz neo-duchowości FS. Konieczne problemy egzystencjalne potrzebne dla aktywowania bardziej złożonych systemów umysłu/mózgu nie uwidoczniły się z wystarczającą jasnością, czy pilnością, a wysiłki zmierzające do włączenia hierarchii filozoficznej i metafizycznej do perspektywy Gravesa nie trafiają w ideę poziomów psychologicznej teorii egzystencji.

Autor: dr Don Beck
Tłumaczenie: Adam Dębowski, założyciel Instytutu NLP Coaching

Nie typologia

Autor: Adam Dębowski, 8 lutego, 2010, Brak komentarzy

Model Gravesa/Spiral Dynamics nie jest typologią dla sztywnego kategoryzowania ludzi w siedem, czy osiem pudełek. Są to sposoby myślenia o danej rzeczy, które są obecne w ludziach w różnych proporcjach i które przychodzą i odchodzą, nie są to etykietki dla różnych typów ludzkich. Wchodzimy w nie i wychodzimy. Mogą w nas współistnieć, choć zwykle znajdujemy obszar komfortu, który działa tak długo, jak warunki pozostają niezmienione. To wyjaśnia, dlaczego model Spiral Dynamics jest wyłaniającą się sekwencją, a nie rozwojowym krokiem przywiązanym do wieku. Nie ma nakazu poruszania się, czy stagnacji; nie istnieje też żadna przewidywalna linia czasu na to, kiedy jest, a kiedy nie ma zmiany, jedynie prawdopodobna sekwencja, gdy poruszamy się do przodu i do tyłu w naszym poszukiwaniu równowagi i spójności z naszymi światami.

Pytanie nie polega na tym, jak radzić sobie z „daną osobą”, a nawet z ludźmi na danym poziomie; pytania polega na tym, jak radzić sobie z myśleniem o poziomie, kiedy jest aktywowany na swój szczególny sposób w określonej osobie. Podczas gdy większość z nas do pewnego stopnia funkcjonuje z mieszanką tych kolorów, jeden lub dwa są często dominujące.

Autor: dr Don Beck
Tłumaczenie: Adam Dębowski,założyciel Instytutu NLP Coaching